[ad_1]

ولادیمیر پوتین قانونی را برای افزایش پاسخگویی در رسانه ها وتو کرد

مجمع فدرال قانونی را تصویب کرده است که مسئولیت روزنامه نگاران را به دلیل نقل قول از سایر رسانه هایی که نمی توان رهبری آنها را تأسیس کرد معرفی می کند. با این حال ، ولادیمیر پوتین قانون را برای تجدید نظر ارسال کرد.

ولادیمیر پوتین

ولادیمیر پوتین

(عکس: ولادیسلاو شاتیلو / RBC)

ولادیمیر پوتین ، رئیس جمهور روسیه ، قانونی را که توسط دومای دولتی تصویب شده و شورای فدراسیون در مورد مسئولیت رسانه ها برای انتشار پیام های دروغ تشویق می کند ، وتو کرد. بر اساس داده های سیستم حمایت از قانونگذاری ، این لایحه در تاریخ 15 ژوئن برای تجدید نظر به دومای دولتی بازگردانده شد.

روز بعد ، شورای دوما متن نتیجه گیری را به کمیته مربوطه – در مورد سیاست اطلاعات ، فناوری اطلاعات و ارتباطات – ارسال کرد.

این لایحه در ژوئن سال گذشته به دومای دولتی ارائه شد. نویسندگان آن نمایندگان نمایندگان روسیه متحد ، سرگئی بویارسکی و یوگنی ریونکو بودند. در ماه مه سال جاری ، سومین قرائت را پشت سر گذاشت و پس از آن برای بررسی به شورای فدراسیون ارسال شد که در 2 ژوئن تصویب کرد.


روسکومنادزور مطالب مربوط به جعل عوامل رسانه ای خارجی برای قانون اساسی را به وزارت کشور تحویل داد



وادیم ساب بوتین

طبق قانون فعلی ، سردبیر ، مدیر مسئول و روزنامه نگار مسئولیت انتشار اطلاعات نادرست ، غیرقانونی یا افتراآمیز را ندارند ، اگر این “تولید مثل کلمات کلیدی پیام ها و مطالب یا قطعات آنها باشد که توسط رسانه های دیگر پخش می شود ،” <...> چه کسی می تواند شناسایی و مسئول این تخلف باشد “.

در اصلاحیه های قانون رسانه ، که رئیس جمهور رد کرد ، گفته شد که اشاره مستقیم به پیام رسانه دیگر برای استنکاف آن کافی نیست ، اما سردبیر رسانه باید “شناسایی و پیگرد قانونی داشته باشد” ، در غیر این صورت درمورد اصلاحات ، رسانه نقل قول مسئول خواهد بود.

ادعاهای حساب چیست؟

دیمیتری پسکوف سخنگوی ریاست جمهوری گفت: “رئیس جمهور” در مورد برخی از بخشهای قانون ، به ویژه مواردی که شامل تخلیه است ، س questionsالاتی داشت ، بنابراین لازم دانست که قانون را برای بازنگری بازگرداند.

از ابتدا ، این لایحه انتقاد شدید وکلا و روزنامه نگاران را به دنبال داشت. اصلاحات پیشنهادی بی معنی است ، به ویژه یکی از نویسندگان قانون “در مورد رسانه ها” میخائیل فدوتوف گفت. وی یادآور شد: هر رسانه ثبت شده سردبیری دارد و منابع اینترنتی بدون ثبت نام به هیچ وجه رسانه نیستند. سردبیر نمی تواند به طور کلی تحت قانون رسانه تحت پیگرد قانونی قرار گیرد: وی می تواند تحت کد اداری ، قانون مجازات ، قانون مدنی تحت پیگرد قانونی قرار گیرد ، اما تحت قانون رسانه قابل پیگیری نیست. لازم الاجرا شدن لازم الاجرا شدن تعدد متهم در ماده (Art) است. 152 قانون مدنی (حفاظت از عزت ، عزت و اعتبار تجاری) ، به فدوتوف هشدار داد.

کنستانتین دوبرینین ، یکی از شرکای ارشد Pen & Paper Bar ، این اصلاحات را “ایده ای کاملاً عجیب و مضر” خواند. به گفته وی ، آنها در واقع اصل مسئولیت جمعی را در قانون وضع کرده اند. وظیفه و وظیفه دولت شناسایی و پیگرد قانونی متخلفان احتمالی است ، و اگر دولت به هر دلیلی قادر به انجام چنین کاری نباشد ، اینها مهمترین و مهمترین مسئله برای مأموران اجرای قانون و اثربخشی آنها است ، اما دلیل آن نیست دوبرینین مطمئن است که قانون گذاران مسئولیت را به تعداد نامحدودی از مردم تحمیل می کنند ، در این مورد روزنامه نگاران.

گالینا آراپووا ، مدیر و وکیل اصلی مرکز حمایت از حقوق رسانه ها (که به عنوان یک عامل خارجی شناخته می شود) ، این لایحه را ابزاری دیگر برای تحت فشار قرار دادن روزنامه نگاران خواند. قانون رسانه های جمعی در ابتدا منطق درستی داشت: رسانه های اصلی که متن آنها بازتولید می شوند ، به دادگاه کشیده می شوند. و این منطقی است ، زیرا روزنامه نگار که با حقایق و منابع کار می کند باید صحت را بررسی کند. آراپووا توضیح داد که تحریریه مسئول متنی است که منتشر می کند.

چه اتفاقی برای قانون خواهد افتاد به علاوه

اوگنی ریونکو ، نماینده مجلس دومای دولتی و یکی از نویسندگان این ابتکار ، به RBC گفت که حق وتو “روال استاندارد” است: “بدیهی است که برخی ملاحظات اضافی وجود دارد که باید با آنها آشنا شویم. با در نظر گرفتن آنها ، این لایحه نهایی می شود ، اما در حال حاضر در جلسه جدید هشتم دومای دولتی است. “

RBC خواستار اظهار نظر الكساندر هینشتاین ، رئیس كمیته سیاست اطلاعات ، فناوری اطلاعات و ارتباطات شد.

قانون فعلی در شرایط وتو گزینه های مختلفی را برای اقدام فراهم می کند. قانونی که توسط رئیس جمهور رد شده است ، فارغ از موقعیت رئیس جمهور ، می تواند یک بار دیگر توسط پارلمان مورد بررسی و تصویب قرار گیرد. این به اکثریت آرا واجد شرایط نیاز دارد – بیش از 2/3 نمایندگان در دومای دولتی و اعضای شورای فدراسیون باید “بله” رأی دهند.

اما محتمل ترین گزینه تغییر قانون است. اصلاحات باید نواقص مشخص شده در توجیه حق وتو را برطرف کند. در این حالت ، با پیشنهاد یا موافقت قبلی رئیس جمهور ، کمیسیون ویژه ای برای تهیه متن مورد توافق قانون تشکیل می شود.

سومین گزینه ارائه شده در این قانون ، موافقت دوما با تصمیم رئیس جمهور و حذف لایحه از بررسی بیشتر است.

میخائیل وینوگرادوف ، رئیس بنیاد سیاسی سن پترزبورگ ، به RBC گفت: استفاده رئیس جمهور از وتو را می توان یادآوری کرد که وی کسی است که حرف آخر را می زند. وی گفت: “از برخی جهات ، این ممکن است راهی برای گره گشایی از دست ما باشد – یک کارزار انتخاباتی در راه است و تقلبی توسط رسانه های مختلف ، از جمله رسانه های طرفدار دولت استفاده می شود ، و ممکن است همیشه لازم نباشد که آنها را محدود کنیم.” مبارزه با جعل و تقلب “بیش از حد گرم” شده و به مقامات پاداش نمی دهد ، اما آماده پذیرش علنی آن نیست.

ولادیمیر پوتین چگونه از وتو استفاده می کند

ولادیمیر پوتین آخرین بار در سال 2016 این قانون را وتو کرد. سپس رئیس جمهور لایحه ای را که توسط دومای دولتی و شورای فدراسیون برای ایجاد سیستم های اطلاعاتی فدرال و منطقه ای “گروه دانش آموزان” تأیید شده است ، که شامل ایجاد یک پایگاه داده واحد برای مهد کودک ها ، مدارس ، کالج ها و مراکز خلاق قرار بود این بانک اطلاعاتی حاوی اطلاعاتی در مورد تولد ، محل ثبت نام ، تابعیت ، SNILS باشد که طبق قانونگذاران روند ارائه مدارک برای والدین را ساده می کند. رئیس جمهور در نظر گرفت که این قانون باید لیستی از اطلاعات خاص موجود در چنین سیستم هایی را تهیه کند ، همچنین افرادی که ممکن است به چنین داده هایی دسترسی داشته باشند و مسئولیت آنها را مشخص کند.

پوتین هم رد شده صورتحساب در سال 2012 در آن زمان ، رئیس جمهور از کمبود مشخصات در قانون فدرال “در مورد اصلاحات قانون فدرال” در مورد مرکز نوآوری “اسکولکوو” ناراضی بود. بنابراین ، به گفته رئیس جمهور ، اصلاحات حاوی معیارها و شاخص هایی برای ارزیابی اثربخشی نیست.

اولگا کریازکووا ، وکیل قانون اساسی گفت: “وتو رئیس جمهور ، به ویژه رئیس جمهور پوتین ، چیزی غیرمعمول و غیرمعمول است و می توان آن را به عنوان یک رویداد قانونی و سیاسی توصیف کرد. آندری کنیازف ، رئیس کانون وکلای مسکو “کنیازف و شرکا” موافق است که رویه وتو “بسیار نادر” است. وی افزود که هر لایحه بیش از یک بار در هنگام اجرا و تصویب با همه ذینفعان مورد بحث و توافق قرار گرفته است. این حقوقدان گفت: با توجه به شرایط موجود ، وقتی اکثریت مجلس از رئیس جمهور حمایت می کنند ، عجیب است که چنین قانونی تمام شده است.

كنیازف یادآور شد: در دوره ریاست جمهوری بوریس یلتسین ، قوانین اغلب وتو می شدند. در سالهای 1996-2000 ، 273 قانون رد شد.

پوتین این حق را کمتر استفاده می کرد: از سال 2000 تا 2003 ، این کار را کرد تحمیل شده وتو بر 36 قانون ، از جمله قوانین “در مورد بزرگراه ها و فعالیت های جاده ای” ، “در مورد اعتبار تعاونی های مصرف کننده شهروندان” ، “در مورد مناطق آزاد اقتصادی”.

[ad_2]

By kpD56

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.